همه رفتن کسی دور و برم نیست 

                                          چنین بی کس شدن در باورم نیست                                                                                      

     اگر این اخرا بی عاقبت بود                                       به جز افسوس هوایی در سرم نیست

همه رفتن کسی با ما   نموندش                                      کسی خط دل ما رو نخوندش

همه رفتن ولی این دل ما رو                                    همون که فکر نمیکردیم سوزوندش

چه حاشا کرده ایم اندر نخورده                                 چه ای زنده ایم یا جان سپرده

چه ایا صحبتی، حرفی،کلامی                                  چه جز به رفته خواهیم نمانده

عجب بالا و پایینی داره دنیا                                     عجب این روزگار دل سرد با ما

یه روز دور و برم صدتا رفیق بود                                 منو امروز ببین تنهای تنهام

خیال کردم که این گوشه کنارا                                  یکی داره هوای کار ما رو

یکی غمگین،میون، دل سوز ما هست                       نداره ارزو ،ازاره  مارو

عجب بالا و پایینی داره دنیا                                    عجب این روزگار دل سرد با ما

یه روز دور و برم صدتا رفیق بود                                 منو امروز ببین تنهای تنهام.

چقدر دلم گرفته بود. پنجره هاي بي رحم تنهايي گلويم را مي فشرد.

 سايه سياه بي هدفي پهناي ذهنم را خاكستري كرده بود.قلبم چنان حزين بود كه در طپش خود مداوم دچار ترديد مي شد.

احساس مي كردم چقدر افسرده ام ،چقدر بي حاصل ،چقدر خسته آنقدر بي حوصله بودم كه از هواي بيرون غافل بودم ناگهان صداي رعدي غرنده مرا خواند.

 قدم هاي ناتوانم مرا به سوي پنجره برد. كنار شيشه پنجره ايستادم آسمان پر از ابرهاي باردار بود.زمين بي قرار،برگها سبزو تازه سرم را بر پنجره گذاشتم.

 نفس عميقي كشيدم هيچ كس را در ذهن خط خطي ام پيدا نمي كردم كه لحظات تنهايي ام را با او قسمت كنم.

او هم كه رفته بود.فكر مي كردم اگر بميرم بهتر است. بهتر از اين بودن،بهتر از اين بي كسي ، بهتر از اين سرگشتگي..

.چه ساده آمده بود و قدم در روياهاي كودكانه ام نهاده بود و من چه ساده در برابر از دست دادن كودكي ام با او رفتار كرده بودم.چه روزهايي كه با ياد او بسر مي بردم و چه شبهايي كه با ياد او تا صبح بيدار مي ماندم.